Οι 5 κανόνες για να θυμάσαι πάντα

Έτυχε να διαβάσω  τις προάλλες ένα άρθρο μιας μαμάς blogger από το εξωτερικό, η οποία απέκτησε ένα υγιέστατο κοριτσάκι με μια  δυσμορφία στο πρόσωπο.   Έγραφε για τον τρόπο αντιμετώπισης από άλλες μαμάδες αλλά και τον τρόπο συμπεριφοράς άλλων παιδιών ως προς το παιδί.  Ανησυχούσε πολύ για το πώς θα εκλάμβανε το παιδί της τα τυχόν σχόλια των άλλων για τον εαυτό του.

Ένα παιδί με κάποια ιδιαιτερότητα, με μια μορφολογική δυσμορφία, με κάποια κιλά παραπάνω ή με πρόβλημα στον λόγο του, δυστυχώς συναντά δυσκολίες που κάποιο άλλο παιδί δεν θα συναντούσε, μπαίνοντας σε μια διαδικασία συμβίωσης με τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολείο (από την προσχολική ηλικία),  κυρίως βασισμένη στην ανεκτικότητα και στο άγχος, και μάλιστα από πάρα πολύ μικρή ηλικία.  Δεν είμαι ειδικός, είμαι μια απλή μαμά χωρίς κάποιο τίτλο.  Ίσως θα μπορούσα να μου βάλω τίτλο: είμαι μια θυμωμένη μαμά, που δεν δέχεται πως ένα παιδί πρέπει να μπει σε αυτό το μονοπάτι οδηγούμενο εκεί ως σε μονόδρομο, ούτε να βιώσει την απομόνωση και τον αποκλεισμό  από το υπόλοιπο σύνολο.

Αν είχα την δυνατότητα να μιλήσω με κάποιο από αυτά τα παιδιά που αντιμετωπίζουν κάποιο παρόμοιο πρόβλημα θα του έλεγα να θυμάται  τους εξής απλούς κανόνες, που ακολουθώ και με το δικό μου παιδί:

  • Η διαφορετικότητα είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό και όχι κάτι μη ομαλό. Συντελεί στην ποικιλία που συναντούμε στην καθημερινή μας ζωή.  Οποιοσδήποτε λοιπόν το αντιμετωπίζει με άλλο τρόπο, κάτι δεν έχει ο ίδιος καταλάβει σωστά.
  • Η ομορφιά βρίσκεται στο μεγαλύτερο ποσοστό μέσα μας. Στον τρόπο που ενεργούμε, που συμπεριφερόμαστε στον διπλανό μας και στον τρόπο σκέψης μας.
  • Το γεγονός ότι δεν έχεις την ίδια ταχύτητα με κάποιο άλλο παιδί, την ίδια απόδοση ή το ίδιο σκεπτικό δεν σημαίνει ότι υστερείς σε αυτά. Έχεις κάποιο άλλο χάρισμα στο οποίο είσαι καλός – ή, συγκεντρώσου σε αυτό.
  • Η αποδοχή σε μια παρέα που ενδεχομένως θα ήθελες να ανήκεις και δεν σου επετράπη ή δεν είναι δυνατή, δεν αποτελεί εμπόδιο ή ήττα. Είναι ένα μήνυμα προειδοποίησης πως δεν ανήκεις όντως εκεί.  Είμαι σίγουρη πως από το σύνολο των παιδιών υπάρχει κάποιο που ταιριάζετε πολύ.  Μην σταματήσεις να ψάχνεις.
  • Τέλος, δεν είσαι υποχρεωμένος-η, να δέχεσαι, να ανέχεσαι και να υπομένεις συμπεριφορές που σε κάνουν να μην νιώθεις καλά και άνετα. Το σταματάς με θάρρος, αυστηρά και αν χρειαστεί δυνατά.  Έχεις την δύναμη να το κάνεις.

Kι εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο συμπληρώστε με δικές σας συμβουλές για να ενώσουμε τις φωνές μας ώστε κανένα παιδί να μην νιώθει μειονεκτικά.

της Άννας Θωμαΐδη

Φόρτωση περισσότερων Άρθρων
Φόρτωση περισσότερων σε  Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δείτε ακόμη

Επάγγελμα Πατέρας

«Νομίζω πως θα περιμένω ένα χρόνο μέχρι να πάρω αγκαλιά το μωρό μας, όταν γεννηθεί. Φοβάμα…